SOLK

SOLK staat voor Somatisch Onvoldoende verklaarde Lichamelijke Klachten. Binnen de DSM-IV vallen dergelijke klachten onder de somatoforme stoornissen. Somatoforme stoornissen hebben overeen dat het aandoeningen betreft waarbij een sterke interactie bestaat tussen het lichaam en de psyche. Tot de somatoforme stoornissen worden onder meer gerekend: pijnstoornissen, ongedifferentieerde somatoforme stoornissen (waaronder somatisch onverklaarde lichamelijke klachten), hypochondrie en somatisatiestoornissen.

 

Van een SOLK is sprake wanneer iemand lichamelijke klachten heeft die langer dan enkele weken duren en waarbij bij adequaat medisch onderzoek geen somatische aandoening wordt gevonden die de klacht voldoende verklaart. Veel voorkomende aandoeningen die daartoe horen zijn whiplash, het chronische vermoeidheidsyndroom (ME), fibromyalgie, chronisch pijnsyndroom en RSI.

 

Veel symptomen van het ene syndroom overlappen met symptomen van een ander syndroom. De syndromen kunnen samengevoegd worden in 2 klachtenclusters: enerzijds pijn-vermoeidheid, anderzijds cardio-respiratoir.

De term SOLK is recent gepresenteerd in een nieuwe richtlijn voor binnen de GGZ en maakt een einde aan de wirwar van termen die voor dergelijke aandoeningen gebruikt werd binnen zowel de somatische geneeskunde als de GGZ. De term is neutraal en suggereert geen verklarend mechanisme.

 

Ten aanzien van de verklaring van SOLK (en andere somatoforme stoornissen) wordt het biopsychosociaal model als uitgangspunt genomen. Dit model gaat ervan uit dat bij ziekte en stoornissen in het menselijk functioneren zowel biologische/fysieke, psychologische en sociale factoren een belangrijke rol spelen. Daarbinnen spelen op 3 niveaus risicofactoren een rol: voorbeschikkende/predisponerende factoren (aanleg), uitlokkende factoren en instandhoudende factoren. Op alle drie deze niveaus kunnen zowel biologische/fysieke, als psychologische en sociale factoren een rol spelen.